خاتمه در بيان دو امر است امر اول : در بيان آداب رضاع و مرضعه و مرتضع است ، و آن چند چيز است : اول : آنكه سنّت است اختيار كردن دايهء مؤمنه عاقله عفيفهء جميله ، و مكروه است كه دايه كم عقل و احمق باشد ، يا غير اثنا عشرية باشد ، يابد صورت يا بدسيرت و كج خلق باشد ، به جهت اينكه شير را تأثير زيادى است در مزاج طفل ، و بهترين شيرها شير مادر طفل است اگر عيب عارضى بهم نرسيده باشد ، و اگر زن مسلمان بهم نرسد به زن يهوديه و نصرانيه مىتوان داد طفل را كه او را شير دهد ، و لكن مهما امكن دايه را به خانه آورد ، و نگذارد كه گوشت خوك و شراب بخورد و طفل را به خانهء خود برد ، و اگر يهوديه و نصرانيه بهم نرسد به مجوسيه مىتوان داد به شروط مزبوره . و سنت است كه مادر شير دهد فرزند خود را اگر شيرش خوب باشد ، و سزاوار در حق مادر اين است كه طلب اجرت شير از پدر نكند ، چنانچه اولى در حق پدر اين است كه اجرت بدهد اگر داشته باشد ، و اگر مادر اجرت خواهد به اجرت بسيار و دايه به كمتر از آن راضى شود ، از مادر مىتوان گرفت كه به دايه بدهند .